Nie mam nic do powiedzenia, miałbym wiele do zrobienia.

Odwrócenie spojrzenia przydaje się czasem. Napis na murze gdzieś na mieście. W nowym kontekście trudno się nie zgodzić. Gdyby nie było niczego poza cielesnością, wybory byłyby łatwiejsze, a sama fizyczność pozbawiona byłaby jakichkolwiek cieni. Idealna bezpośredniość każdego kroku. Nieoglądanie się wstecz. I żadnej pewności, że przyjemność ma jakikolwiek sens poza samą sobą.

Trzymanie się granic. Poruszanie się zgodnie z linią miękkich krawędzi ograniczających wejście do przestrzeni, która później już krok po kroku wsysa wewnątrz siebie, to ostatnio największa z przyjemności. Chociaż to trudne chyba. Jak granice przy przelewaniu płynów w różnych kolorach, które zaczynają się mieszać powoli i rozmazywać w sobie wewnętrzną strukturę. Żeby zorientować się za późno, że przekracza się granicę, którą dawno ma się już za sobą.

To ostatnia dosłowność dzisiaj, proszę Państwa. Jesteśmy w miejscu, w którym zbliżenie oznacza powiększanie pikseli. Dosłowność zaś jest czysta, naiwna i pozostaje poza moralnym kontekstem. Wytyka język w przestrzeń nadbudowywanych znaczeń i nie wskazuje na nic poza sobą. Idealnie pozbywa się problemów narracji i interpretacji. Zawsze pozostaje sobą.

Pociąga mnie młodość, której nie widzę na co dzień, albo której widzę zbyt mało. Poczucie mijania się z jakąś intensywnością życia to banalne uczucie, ale ciężko o nim nie myśleć.

Oglądanie piękna, do którego nie ma się dostępu, jest działaniem wyłącznie estetycznym, bez szukania zapowiedzi jakichkolwiek innych korzyści. Inspirująca niedostępna kobieta to dzieło, które funkcjonuje wyłącznie w przestrzeni wzroku i wyobraźni. Tęksnię sobie do lata w Warszawie, to jedyny czas, kiedy ulice potrafią na chwilę stać się piękne.

Być może w pożądaniu jest zapisany rozpad. Podporządkowanie całej wyobraźni jednej myśli to nieuchronna klęska. Rozpadam się na części starając się być w porządku wobec siebie i wobec innych. Rozpadam się na części, starając się robić coś, nie robiąc równocześnie niczego. W słowniku dawno nie ma już słowa pewność. Została nadzieja, że to wszystko, z czym się walczy, ma jakąkolwiek wartość. (obrazek Marc Da Cunha Lopes)

Znalazłem fotografię, która chodziła mi po głowie. A to wszystko przez http://crazydoc.canalblog.com